Nog één keer fossiel of hybride in 2026? Waarom tijd kopen soms de beste route is

De klok tikt door richting 1 januari 2027, het moment waarop de nieuwe pseudo-eindheffing van kracht wordt. Vanaf die datum betaal je als werkgever een extra belasting van 12% over de cataloguswaarde van elke leaseauto met een verbrandingsmotor. Dit geldt als de auto voor woon-werkverkeer of privé wordt gebruikt. De heffing is in het leven geroepen om de transitie naar duurzame mobiliteit te versnellen. Hoewel de reactie van veel organisaties is om direct het roer om te gooien, is versneld elektrificeren of overstappen naar bijvoorbeeld een mobiliteitsbudget niet voor elke organisatie nu haalbaar. 

Soms is de logische stap om voorlopig vast te houden aan de vertrouwde vloot. Waarom zou je dat doen als bedrijf? En hoe maak je de overstap naar 2027 zo soepel mogelijk? In dit artikel leggen we uit waarom het voor sommige organisaties beter uitkomt om fossiele leaseauto’s tijdelijk te behouden.

Voor veel organisaties is het simpelweg niet realistisch om het wagenpark op korte termijn volledig te elektrificeren of anders in te richten. Er lopen langdurige leasecontracten, bepaalde functies vragen om grote actieradiussen, of er is nog geen budget beschikbaar om over te stappen op een grootschalig laadplein. Daarnaast is de leaseauto voor veel medewerkers een cruciale secundaire arbeidsvoorwaarde die staat voor gemak en status. Dit aanpassen vraagt om zorgvuldige gesprekken met je personeel. Dit is namelijk niet van de een op de andere dag omgezet.

Wat kun je dan wel doen? Je kan als werkgever wat extra de tijd nemen voor de overstap naar duurzame mobiliteit en nu nog extra auto’s met een verbrandingsmotor inzetten. Voor alle fossiele en hybride leaseauto’s die vóór 1 januari 2027 op naam worden gezet, geldt namelijk een overgangsregeling tot 17 september 2030. Dit betekent dat je voor deze specifieke contracten de extra heffing van 12% voorlopig nog niet hoeft te betalen. Deze regeling is een ideale manier om verlichting te bieden aan je budgetten en operationele processen. Het koopt de tijd die nodig is om de uiteindelijke transitie naar duurzame mobiliteit goed voor te bereiden, zonder dat je overhaaste beslissingen hoeft te nemen. 

Het tijdelijk behouden van de huidige vloot is in sommige situaties ook een tactische zet om de rust op de werkvloer te bewaren. De leaseauto staat voor veel medewerkers gelijk aan comfort en status; door gebruik te maken van de overgangsregeling laat je zien dat je oog hebt voor hun belangen en behoeften. Ook financieel gezien bescherm je hiermee op korte termijn de Total Cost of Ownership (TCO) van je lopende contracten. Houd er wel rekening mee dat dit een tijdelijke oplossing is. Voor elk nieuw contract voor een auto met een verbrandingsmotor dat je vanaf 2027 afsluit, betaal je direct de extra belasting. De totale mobiliteitskosten kunnen hierdoor alsnog flink stijgen.

Hoewel deze route je organisatie lucht geeft voor een paar jaar, verandert de wetgeving niet: vanaf 2030 is een fossiel wagenpark een stijgende kostenpost. De totale kosten gaan flink omhoog. Daarnaast zet je hiermee de verduurzaming van je mobiliteitsbeleid tijdelijk stil, wat een uitdaging kan zijn voor je CO₂-reductie en de verplichte CO₂-rapportages. Gebruik de komende jaren dan ook strategisch. Het is hét moment om kritisch te kijken naar het reisgedrag van je medewerkers en alle data van je lopende leasecontracten te verzamelen. Zo ontdek je welke medewerkers in de nabije toekomst kunnen overstappen op alternatieven, zoals elektrisch rijden of een flexibel budget. Hiermee bouwt je organisatie stap voor stap aan een mobiliteitsbeleid dat toekomstbestendig is.

Lees dan hier het volgende artikel:

• Het mobiliteitsbudget als alternatief voor de pseudo-eindheffing?